امروزه ورود طراحی پارامتریک به طور فزاینده‌ای در جهان و به خصوص در ایران در حال گسترش می‌باشد. همان طور که از اسم این سبک و یا شیوه طراحی بر می‌آید توجه به جزها و تعیین پارامترهای مختلف برای اثرگذاری در روند طراحی مهم‌ترین مساله و چالش در این سبک به شمار می رود. همچنین وجود ساختار و قواعدی واضح و مشخص چون قوانین اجتناب کننده و نیز قوانین پیشنهاد دهنده در این سبک هم به نوعی خط مشی این معماری را تعیین می‌کند و هم سعی می‌کند معماران را از سادگی به سوی پیچیدگی حاصل از جامعه امروز در روند طراحی سوق دهد. از جمله سردمداران این سبک می‌توان به زاها حدید و شریک او پاتریک شوماخر اشاره کرد. در آثار این معماران می‌توان به وضوح این چهارچوب‌ها را که به طرز ماهرانه‌ای استفاده شده است را مشاهده کرد. کتاب حاضر رساله جامعی در باب این ایدئولوژی مطرح در سرتاسر دنیا است.

پاتریک شوماخر درباره این کتاب می گوید: 

اولین جرقه برای نگارش این کتاب حدود 24سال پیش زده شد. شواهد جمع‌آوری شده و ساماندهی شده در اینجا طی یک دوره طولانی گردآوری شده‌اند. بنابراین این کتاب فراتر از یک رساله جامع است. بر این اساس، تعهد بسیار زیاد نویسنده بوده و به مدت‌ها قبل باز می‌گردد. این کتاب تنها شامل تأثیراتی است که از طریق سایر نوشته‌ها حس شده و نیز در بردارنده بسیاری از ارتباطات رو در رو است که اغلب در همکاری‌های طولانی‌مدت حاصل شده‌اند. الهام‌بخش‌ترین و قطعی‌ترین منبع نظری این کتاب در خارج از حوزه معماری قرار داشته و حاصل مساعی جامعه‌شناس (و فیلسوف) بزرگ نیکولاس لومان است. از دیدگاه خلاقیت و روشنفکری، دین به زاها حدید نیز قابل وصف نیست. از سال 1988 تاکنون، زاها حدید در قالب مدرس غیررسمی، سرپرست، همکار طراحی و تدریس، مهمترین و مصرترین مدرس الهام‌بخش بوده است. فرصت بازنگری، حضور و شرکت در شاهکار باور نکردنی نوآوری در طراحی بنیادین معماری زاها، الهام‌بخشی مسلم برای پیشرفت خودتکثیری معماری بود. تلاشهای مصرانه و گروهی معماران زاها حدید در راستای طراحی، منبع اصلی تجربیات الهام‌بخش و آموزنده این کتاب است که به سریعترین نحو چهارچوب نظری آنرا تشکیل می‌دهند.

استدلال‌ها و رئوس مطالب پرداخته شده در کتاب خودتکثیری معماری:

  • بحث در مورد تفسیر تحولات اجتماعی جهان برای روشن‌سازی اهداف ضروری اجتماع در معماری؛
  • گفتمان در خصوص پیشرفت بهره‌وری عملکردی کارشناسان معماری؛
  • بحث در مورد توانایی معماری برای به کارگیری نوآورانه پیشرفته‌ترین فن‌آوری‌های ساخت و ساز؛
  • گفتمان در خصوص گسترش آثار رسمی معماری (به صورت سازمان‌یافته و منسجم)؛
  • بحث در مورد بررسی ارزش‌های زیباشناختی معماری؛
  • گفتمان در مورد بررسی ابزارهای دائماً در حال توسعه و تکامل طراحی دیجیتال جهت پیشرفت ظرفیت تولید معماری؛
  • گفتمان در خصوص رفع ابهام و ارتقاء منطق فرآیند طراحی معماری؛
  • بحث در مورد بررسی اشکال گسترده‌تر در روش‌های حرفه‌ای معماری؛
  • گفتمان در مورد تفسیر مقبولیت و به کارگیری (عامه‌پسند) معماری در جامعه؛
  • بحث در مورد بررسی تأثیر و مسئولیت اجتماعی و سیاسی معماری؛
  • گفتمان در مورد بازسازی تاریخچه معماری (با توجه به ابعاد مذکور در بالا).

 تلاش برای دستیابی به یک سیستم نظری جامع که خود را در نقش خود-توصیفی به معماری پیشکش کند، بدون شک در معماری معاصر منحصربه‌فرد است. این جاه‌طلبی‌ها ناچار به جهتگیری هستند. در واقع، هرگونه اقدام نظام‌دهی، انتقاداتی را در پی دارد. اگر این اقدامات دارای هرگونه صلاحیتی باشند، ممکن است در مباحثه‌های آتی طرفدارانی داشته باشند. وحدت نظری تنها می‌تواند در قالب یک نتیجه بحث‌برانگیز به دست آید.